Op niet elke weide van Vlaanderen dartelen in de zomermaanden seks en drugs en rock & roll. Aan de entree van de bede-vaartweide van IJzerwake stonden zij opnieuw klaar, ditmaal met de Wonderdadige Medaille van Maria. Vorig jaar werd mij eerst nog gevraagd of ik katholiek was, na het antwoord ja, ontving ik een plastic zakje met een rozenkrans. Nu dus een witte omslag met een gewijde medaille en een uitnodiging om mij in de namiddag naar Dadizele te spoeden voor een Latijnse Mis in de Basiliek, opgedragen voor “al de noden van ons Volk” (met hoofdletter op de invitatie). IJzerwake is breed en verdraagzaam met deze katholieken pur sang naast sympathisanten van Wodan en zijn Germaanse godenkliek die braafjes kijken naar het grote scherm met de zeven concelebrerende priesters op het podium. IJzerwake foefelt de AVV-VVK-overlevering niet weg in een kerkje ver van een weide.
Nog aan die entree, heb haar slechts gezien bij het buitengaan, een Belgische vlag die inviterend klaar lag als voetmat. Stout en foei, dat wel, niks voor ?jne geesten, wel geschikt om te illustreren hoe voor een groep IJzerwakers het Belgische vaderland een lijk is. De beslijkte vlag was overigens Gefundenes Fressen voor enkele seconden op het nieuws van Een. Als de Belgische zender kan tonen wat voor zogenaamde mafkezen in Steenstrate rondlopen is de missie geslaagd. Goede punten worden zo verworven bij de hoofdredactie en de directie.
De regenschermen waren er eveneens, af en toe slechts werden zij ontplooid voor zachte en weinige druppels. Het binnenland was regenbui, de IJzerstreek een spel van zon en hoge wolken. Mooi is en blijft het er. De bolle akkers, de maïsvelden, de uitgespreide mest voor een volgende oogst, de ?etstoeristen langs het jaagpad van de bochtige Ieperlee die eenmaal per jaar in de groenheid de vlaggen, het podium en de rijen ?aminganten zien. Kort ontstaat aan het monument voor de Gebroeders Van Raemdonk een instant Vlaamse republiek. De politie kijkt van ver mee en ziet dat het goed is. Gezegd moet worden dat de mannen van Voorpost er krijgshaftiger en ?tter bijlopen dan de uitgezakte lokale en federale dienaren van de wet.
Wat was nieuw? De speech van voorzitter Wim De Wit die de helft van zijn keurig geklokte woorden inruimde voor nieuwe thema’s met een grote weerslag voor Vlaanderen. Thema’s die weinig aan bod komen in de gebedsmolens van de beroeps?aminganten. De Wit viel frontaal onderwijsminister Smet aan en zijn plannen om het klassieke onderwijsmodel in Vlaanderen verder uit te hollen in de richting van attitudevorming, staats-normen en –waarden en internationale vervlakking. Pascal Smet zou met vrucht, maar is daarvoor te wijsneuzig en te ijdel, een studiereis kunnen ondernemen naar Zweden waar het kaduke progressieve onderwijs gezorgd heeft voor een opmars van privé-scholen (die subsidies ontvangen van de regering en dus geen elitescholen zijn). Die letterlijk “vrije scholen” zijn wiegen voor de militanten van de Sverigedemokraterna, de jonge rechtse partij die hapt naar de kuiten van de leidende conservatieve partij. Na generaties socialisme hebben de Zweden begrepen tot wat voor een puinhoop dat leidt.


Wim De Wit riep eveneens op om de ogen te openen voor de evolutie van de euro en de politiek-economische weerslag daarvan op Vlaanderen en de portemonnee van de Vlamingen. Hij zei dat Vlaanderen ook en bovendien los moet van België om te kunnen samenwerken met zijn natuurlijke en traditionele bondgenoten in Noord-Europa, in casu Duitsland, Nederland en de Scandinaven. Daarmee liggen de geopolitieke, geo-economische en geoculturele banden voor de hand en niet met het versleten zuiden van het continent. Wat tussen de plooien, want de in-houd was rijk en gevarieerd, kwam de pikante oproep om met Vlaanderen eventueel, als de EU verglijdt tot een ongeneeslijke chaos (en dat zal zich tonen in de herfst van dit jaar), uit te treden en aan te sluiten bij de Europese Vrijhandelsassociatie, een “EU Light” met dezelfde basisregels als de grote broer, maar zonder de bureaucratie en de antidemocratische oriëntering van de huidige Europese monsterconstructie. Dat is niks voor morgen, maar een perspectief dat in het zicht dient te blijven. Last but not least werd zonder kwade bedoelingen een hakje gezet naar de IJzerbedevaarders op een nabije weide. Stoer werd daar herinnerd aan de viertalige anti-oorlogsboodschap op de IJzertoren zonder daarop te pleiten om de NAVO de rug toe te keren. Luister naar mijn woorden, let niet op mijn daden. Wim De Wit noemde de NAVO een Amerikaanse vechtmachine en vroeg zich af wat een paci?stisch Vlaanderen daar te zoeken heeft.


Een zacht moment is de dodenherdenking, waarbij dit jaar tien personen herdacht werden. Ondermeer drie voortre?elijke mediamensen die in 2011-2012 overleden werden met foto en korte toelichting herdacht. Kerels die zich afkeren en zo uitzonderingen blijven van het politiek-correcte-denken van de media in Noord-België (zoals zij zichzelf zien): Bruno Huyghebaert, Roger Van Houtte en Dirk Melkebeek. Speciale lof ging eveneens naar Juul Hannes, de Vlaamse en vrijzinnige liberaal die in de eigen stroming en partij veel tegenkanting ondervond. De geleerde professor van VUB en UGent kon rekenen en toonde aan dat die fameuze steun van Wallonië aan Vlaanderen in de negentiende eeuw niet bestond. De transfers lopen reeds vanaf 1830 van noord naar zuid. Je kan het naslaan in zijn boek van 2005, uitgegeven bij Roularta Books. De liberaal Hannes is en was een verademing naast de windbuilen die de VLD bevrouwen en bemannen.


Bij de rit naar en van Steenstrate vielen de oorlogskerkhoven rond Ieper van de Britten en de Duitsers sterk op in de velden. Telkens stramme en vrome grafzerken voor soldaten van alle rassen en rangen die sneuvelden in de Westhoek van Vlaanderen. Steenstrate en het vernieuwde In Flanders Fields, het museale memoriaal van de Eerste Wereldoorlog in de stadshallen van Ieper, zijn historisch en emotioneel verbonden. Ook emotioneel en economisch verbonden met de bedevaartgangers naar Steenstrate is “het oor”, het futuristische bedrijvenpark voor Flanders Language Valley van wijlen Lernout & Hauspie aan de Ieperse ringweg. Een mislukte poging om het prinsenvolk der oude Nederlanden technologisch op te stoten in de vaart der volkeren. Zolang er leeuwen wapperen enkele kilometers verder en Vlamingen meer doen dan zich lazarus zuipen op popfestivals gaan wij niet kapot.


Tot slot, en niet als marge, IJzerwake staat sterk door zijn talrijke vrijwilligers. Hoe knap is het om door niemand gesubsidieerd te worden. Giften, lidgelden, aangeboden vrije uren en idealistische stugheid leiden tot een rimpelloze massameeting. Wat een nadeel is het om toelagen te ontvangen en te verrimpelen tot een niet-gouvernementele organisatie, die in feite tot en met gouvernementeel afhankelijk is, zodat zelfs zachte Vlaamsgezinden in de kranten er de spot mee drijven. IJzerwake behoort evenmin tot de “idealisten” die het economische, culturele en politieke establishment afschuimen om hun G1000 en andere clubs te sponsoren.

- Frans Crols

Zondag 25 augustus 2019: 18de IJzerwake