Vrienden, Vlamingen, Nederlanders,

Ik sta hier als jonge Vlaming, meer zelfs, als overtuigde Vlaming. Het is voor mij een bijzondere eer om hier voor jullie te mogen spreken.

Toen ik hier dertien jaar geleden als jonge knaap voor het eerst een voet op deze weide plaatste had ik nooit gedacht dat ik ooit op dit podium zou staan. Ik had van IJzerwake, eerlijk gezegd, nog nooit gehoord en wist eigenlijk niet zo goed wat dit inhield. Ik ben dus geen kind van de traditionele Vlaamse beweging. Van thuis uit was ik apolitiek opgevoed maar toch begon ik mij stelselmatig vragen te stellen over de maatschappij en onrecht. Onrecht dat werd gecreëerd in de streek vanwaar ik afkomstig ben, de Vlaamse Ardennen, u kent deze wel, de streek van Ronse, Geraardsbergen en Vloesberg waar de Franskiljonse agressie zijn sporen nalaat. En ik vond het als mijn plicht om te ageren tegen dit onrecht, het onrecht van de Vlaming die niet overal in zijn eigen taal terecht kan op zijn eigen grondgebied en mijn engagement kwam er vrij snel.

Ik kwam in contact met mensen die de daad bij het woord voegden en trok mee op pad in ware “Flor Grammens stijl”. Daden die mij op het lijf geschreven zijn en waarin frustraties kunnen geventileerd worden. Het was via Voorpost dat ik in contact kwam met het militantere werk en van deze Heel-Nederlandse actiegroep ben ik inmiddels de trotse en fiere voorzitter. En het mag gezegd worden, het is o.a. via de militanten, die een heel jaar door, dag en nacht de handen uit de mouwen steken, die de basis vormen van wat hier vandaag gebeurt.

Wij staan hier vandaag schouder aan schouder, over de partijgrenzen heen, om onze Vlaamse identiteit uit te brengen en banden te smeden. Een identiteit waarvoor onze Frontsoldaten hun leven hebben gelaten, het is onze plicht om onze helden hier vandaag te gedenken, hun offer verdient onze eeuwige trouw. Belangrijker nog, het is onze plicht verder te graven dan de loopgraven en verder te werken aan een staat die ons volk verdient. En dat kan er maar één zijn, dat is de Vlaamse onafhankelijke staat.

Voor die Vlaamse staat, voor die Vlaamse identiteit, is er gezwoegd en gewroet in het slijk, de modder en de kou om ons een betere toekomst te gunnen. Maar of die toekomst nog hoopvol is, is nog maar de vraag.

Als jonge Vlaming stel ik mij nog regelmatig de vraag of we nog in een maatschappij leven waarin onze kinderen een noemenswaardig leven kunnen opbouwen. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat dit zeker en vast niet zal gebeuren binnen de Belgische structuren die ons volk al jaren in de steek laten. En het besef hiervan groeit dag na dag, moge hiervan de laatste verkiezingsresultaten een bewijs zijn. Op 26 mei heeft de Vlaamse kiezer in het stemhokje afgerekend met de besluiteloosheid van de belgische politieke elite. De Vlamingen hebben gekozen voor duidelijke standpunten en een krachtdadig beleid. Het volk heeft gekozen voor meer Vlaanderen, voor een Vlaanderen dat komaf maakt met een te weinig aan sociale woningen, aan te lage pensioenen, aan de wildgroei van belastingen, aan te lange wachtlijsten in de zorgsector en ga zo maar door.

De Vlaming stelt zich vragen en wil komaf maken met een land waarin men gemakkelijker aan cocaïne kan geraken dan aan antibiotica. Het volk heeft genoeg van de communautaire stilstand en het al te veel bochtenwerk rond het Marrakesh-pakt. U kent het nog wel, het duivels-pakt dat zogezegd niet bindend is, het pakt waarin onder meer staat dat de ondertekenaars zich verbinden om migranten de toegang tot onze sociale zekerheid te vergemakkelijken. Alsof onze Sociale Zekerheid nog niet genoeg leeggeroofd wordt.

De Vlaming is het beu geknecht te zijn en in zijn stem weerklonk de roep om vrijheid en recht, om zelfbeschikking en identiteit. Maar helaas, die stem van de Vlaming is inmiddels verworpen door de machinerie van de Belgische wanstaat die slechts de ondergang van het Vlaamse volk nastreeft ten bate van het internationaal grootkapitaal.

Het volk wil los van de politiek die steeds meer instrumenten uit handen geeft aan internationale instanties en wereldvreemde rechters. Wereldvreemde rechters die inmiddels de macht hebben om bijvoorbeeld weduwen van Syriëstrijders samen met hun kinderen terug te laten keren naar België. Ondanks de veiligheidsrisico’s, want let wel, die vrouwen zijn niet zomaar onschuldige slachtoffers, zij hebben zich geëngageerd aan de zijde van een gruwelijke terroristische organisatie en vormen weldegelijk een gevaar. Het ontgaat die wereldvreemde rechter blijkbaar dat ook de autochtonen over een fundamenteel mensenrecht beschikken, namelijk het recht op veiligheid in eigen land.

Het wordt dringend tijd dat de macht van de rechters en de alsmaar toenemende internationalisering teruggeschroefd worden. Internationalisering betekent o.a. dat staten als Noord-Korea, China, Venezuela, Iran, Saoudi-Arabië en andere landen met een bedenkelijk regime mee ons rechtssysteem bepalen. Internationalisering betekent ook dat het recht op zelfbeschikking wordt uitgehold. En in wezen raakt men de fundamenten van de democratie wanneer men het recht op zelfbeschikking uitholt, maar hoe internationale instanties, zoals de EU, denken over zelfbeschikking hebben de Catalanen aan den lijve mogen ondervinden.
Hetzelfde EU-zootje hoorden we ook niet toen de troepen van Macron de gele hesjes tot moes sloegen, en dit omdat het volk kritiek uit en bezorgd is om de wildgroei van taxaties en belastingen. Wie kritiek heeft op het EU-regime moet eraan geloven en de wereldvreemde rechters blijven stekeblind.

We moeten los van de volksvreemde bureaucratie die denkt dat mensenrechten niet gelden voor de autochtonen. De volksvreemde bureaucratie die de wil en de noden van de Europese volkeren de kop indrukt en die elke identiteit wil herleiden tot een wansmakelijke éénheidsworst.

Wij kiezen voor een Europa der volkeren, wij kiezen voor dat mooie lappendeken met al zijn diversiteit en eigenheid. Onze strijd is identitair en wij zullen ons zeker niet onderwerpen aan een zelfvernietiging. De enige die moeten onderworpen worden zijn de Eurofielen, en nog liefst voor een tribunaal wegens wanbeleid tegen de eigen bevolking en misdaden tegen de democratie.

Vlaamse vrienden,

de uitdagingen zijn groot, maar de Vlaming is wakker, en overal in Europa staan er bewegingen op die resoluut gaan voor het bewaren en versterken van de eigen identiteit.

Er is hoop, want er staat een nieuwe jonge generatie klaar die zich verzet. Zowel op de straten als in de parlementen tot op de festivalweides, het verzet groeit en men merkt een duidelijke verjonging. Jongeren die genoeg hebben van de politiek correcte indoctrinatie op de schoolbanken, die genoeg hebben van de zwembadterreur en de gewelddadigheden op feesten en festivals. De jonge Vlaming van vandaag ligt niet wakker van een Anuna-klimaat maar van het leefklimaat in onze maatschappij. Jonge Vlamingen die een leefbaar Vlaanderen willen en hiervoor in het verzet willen gaan. Die zich vragen stellen bij de alarmerende demografische evolutie en aan de alarmbel trekken.

En daarom sta ik hier vandaag beste vrienden, als jonge Vlaming, om die boodschap van hoop uit te brengen.

Er is toekomst, er zijn mogelijkheden en samen zullen wij hiervoor gaan. Wij zijn hier vandaag samen om onze krachten te verenigen, jong of oud, wij doen het samen voor een hoopvolle toekomst, voor een leefbaar Vlaanderen, maar vooral voor een onafhankelijk Vlaanderen.

Ik dank u, Houzee.

Zondag 25 augustus 2019: 18de IJzerwake